Hoe begint een Stamavond als je weet dat het flink gaat vriezen? Net als altijd, bakkie doen op de blokhut. Om acht uur komt het programma tot leven: 2 groepjes maken en dan wat vragen oplossen. Gelukkig is de parate kennis over scouting op peil, en worden snel coördinaten gevonden die we in het gele kastje kloppen. Dit gele kastje, ook wel GPS genoemd brengt ons een paar kilometer verderop. We besluiten de fiets te nemen en volgen de pijl op het scherm.

Het kastje brengt ons naar de poorten van Park Sonsbeek. Tsja, maar dan? De man met het plan is snel aanwezig, en hij heeft weer een aantal opdrachten voor ons. Als eerste krijgen we daardoor de volgende coördinaten voor in het gele kastje. Er heen fietsen zal deze keer niet gaan: Beide groepjes krijgen een bal. Het is de bedoeling deze in zo min mogelijk schoten naar het coördinaat te schoppen. Uiteraard is de eer voor het groepje dat de minste schoten nodig heeft. Het groepje dat als tweede eindigt krijgt nog een eervolle vermelding, maar daar blijft het bij: de rest krijgt niets.

Het lijkt een eenvoudige klus, maar schijn bedriegt. De Cracks onder ons komen tot de conclusie dat het geen lederen voetbal is, maar een zwabberend plastic geval. Dat maakt het eerlijk, want iedereen kan even goed overweg met zwabbers. De strijd gaat lange tijd gelijk op, maar enkele “zuivere en tactische schoten” brengen een groepje op voorsprong. De man met de raadsels wordt de man met de rugzak en volgt onze verrichtingen nauwlettend. Maar dan: vijvers!

Vijvers blijken een enorme aantrekkingskracht te hebben op plastic ballen. Met regelmaat vliegen de ballen de vijvers op. Ondanks de lage temperatuur (-11°C) Maken we ons zorgen over de dikte van de korst. Dan blijkt een bal op het ijs weer een aantrekkingskracht te hebben op Ton en die trekt bij het belopen van het ijs weer stammetjes aan. Regelmatig vinden we in het park slingers van mensen bij de vijvers. Het laatste stuk naar het coördinaat komt de grote vijver in zicht. Gaan we over het ijs, links door de waterval of rechts via de omweg? Tijd genoeg, en veiligheid voor alles: strak 10 uur bereiken we het eindpunt.

De man met de rugzak transformeert in de man met de catering! Koffie, thee en appelflapjes komen tevoorschijn en spoedig verorberen wij al dat lekkers. Smakelijk einde!

Maar,
ik vind het volgende programma toch beter.

Oh januari, maand van borrels bij lido, van vele, vele vragen. Uitdagend stuk program, de vrienden doen ook mee.

Tsja, een groot dichter zal ik niet worden, maar toch. Op de nieuwjaarsreceptie eerst even bijpraten met (oud) leden over de jaarwisseling en wat er allemaal nog het zelfde is. Samen angstig zijn voor 21 december en verder “effe gezellig”. Daarna de inwendige mens versterken, want als Stamprogramma krijgen we een flinke kluif voor de kiezen: de pub quiz.

En wat voor een editie! De vierde op rij is een grootse. De kwaliteit is erg hoog, de presentatie is vloeiend. Er is veel beeldmateriaal als vragenvoer, maar ook pauze filmpjes zijn niet vergeten en leveren ook de nodige leermomentjes. En een hoge opkomst, waardoor er dit jaar 4 teams meededen aan de quiz maakt het ook een dankbare voor de organisatoren en presentatoren Herbert en Arnout.

Daar waar het ene groepje zeker is van zichzelf (het Dreamteam) nemen anderen een voorbehoud (Het trauma team). Hoe dan ook, de quiz bast los.

Het duo neemt beurtelings de presentatie op zich, waarin beide zowel vragen als feitjes de revue laten passeren. Ook de “blokhuisjes” komen op z’n tijd voorbij, waarbij de humor niet wordt vergeten. De overeenkomst tussen achteruitrijdende vrachtwagens en wekkers is een voorbeeld. De deelnemers komen moeizaam op gang, verrast door de opzet. Na het eerste deel zien we echter dat de teams in hun sas zijn, het enthousiasme bereikt een hoogte punt en de vragen en antwoorden volgend elkaar in gepast tempo op. Grapjes genoeg hierbij, omdat personen van filmpjes uit het begin komen terug in de latere vragen. O ja, iets met goudvissen en geheugen….. De vraag over de man die met zijn blackberry naar een fruithandelaar gaat omdat het apparaat niet meer werkt is lastig om je aandacht bij te houden (te leuk filmpje). Hoeveel antwoorden kan die fruithandelaar geven? Out of juice is er 1 van de 11!

Na een ronde of 4 is het alweer afgelopen. De scores zijn aardig bij elkaar in de buurt gebleven, maar zoals altijd kan er maar 1 (groepje) de winnaar zijn. Tenminste, als het om de punten gaat. Alle groepjes hebben genoten van deze avond. Al met al een mooi begin van het jaar. En dan te bedenken dat de volgende een jubileum is!

Maar,

ik vind het volgende programma toch beter.

Verzamelen op de blokhut, koffie is geen optie, maar wel een avond pruttelen! Was da dan? Dankzij de knutseltalenten van Iryanka, het archief van Maggie en wat bak- en braadwerk van Vincent kiest de Stam het ruime sop (op schaal), maar wel gemotoriseerd! Het programma van deze maand is de bouw van een vloot put-put bootjes

Uit een blikje wordt een metalen plaat gehaald. De onderzijde wordt uitgesneden waarop een metalen plaatje wordt bevestigd (een soort boiler). Er komen nog 2 messing buisjes in tot onder in de boot en de rest is eigen fantasie: als het drijft is het goed. Enig vakmanschap is wel vereist: in de boiler wordt een behoorlijke druk opgebouwd. Hoewel niet iedereen om 20:00uur bekend was met solderen, is de situatie om 22:00uur totaal anders: ieder Stammetje had leren solderen, of geleerd dat Hoegaarden bier in aluminium blikjes verpakt!

Verder bleek dat isolatieschuim een ideaal middel is voor de bouw van scheepsrompen. Het aantal lekken doet er niet toe, het drijft als een sijs. Je kunt er ook prachtige vormen mee maken, naast de klassieke bulkcarrier zagen we ook catamarans en speedbootjes ontstaan. Met de voltooiing van de armada was het tijd om het vuur aan te steken.

Hoe werkt de motor? Feitelijk is het een simpel grapje. Een kaarsje verwarmt het water in de boiler. Deze zet uit en gaat over in gas. Hierdoor stuwt het water uit de buisjes onder de boot. Deze puls stuwt het bootje vooruit. In het koude water koelt het gas c.q. het water snel af. Het volume krimpt en gaat weer in de boiler. Hierdoor zijn we terug in het begin. Feitelijk zijn we de warmte van de kaars aan het afvoeren naar het water onder de boot.

Tot zover de theorie. De praktijk is dat we veel boilers opblazen: het soldeerwerk vraagt veel van de Stammetjes en foutjes leiden onherroepelijk tot scheuren. Ondanks deze knallers weten een aantal boten toch (langere tijd) te varen. Een aantal vaart snel weg, een enkeling heeft een meer statige snelheid, passend bij het karakter van de boot. Zelfs de alternatieve motorvariant van Iryanka is na 2 uur gereed voor de testfase. De variant kent een langer opwarmvlak en geeft meer vrijheid in de plaatsing van de warmtebronnen

Nu maar afwachten hoe de boten het in de thuissituatie doen en of de alternatieve motor de verwachtingen kan waarmaken.

Maar,

ik vind het volgende programma toch beter.

De Jotihunt is een breed opgezette vossenjacht. Door Gelderland lopen twee dagen lang kleine groepjes vossen die door de deelnemende scoutinggroepen opgespoord moeten worden. Je kan aanwijzingen verdienen waar je deze vossen ongeveer kan vinden. Hiervoor worden opdrachten uitgegeven (van simpele puzzels tot razend ingewikkelde uitdagingen), en als je het goede antwoord inlevert krijg je zo’n aanwijzing. Als het je als groep dan lukt om met behulp van zo’n aanwijzing een foto te maken van een groep vossen, heb je punten gescoord. Het gaat er natuurlijk om welke scoutinggroep aan het eind van het weekend de meeste punten heeft behaald!

Wil je meer lezen, kijk dan ook eens op www.jotihunt.nl